Z apartamentu do oazy spokoju.

Tysiące myśli przechodziło przez nasze głowy gdy wreszcie staliśmy się właścicielami naszego apartamentu. Nie byliśmy gotowi zamknąć rozdziału Stany ale wiedzieliśmy, że zbliżamy się do tego momentu. Mieszkanko miało służyć tylko nam. Nie planowaliśmy wynajmu. Jak to jednak zwykle bywa my swoje, życie swoje. Dowiedzieliśmy się niespodziewanie o człowieku, który organizował wyjazdy emerytowanych absolwentów wielu uczelni amerykańskich, niczym na kolonie. Czterotygodniowe turnusy połączone były z poznawaniem kultury, nauką języka i zwiedzaniem. Punktem wyjściowym była Cuenca. Turnusy składały się na ogół z dwudziestu uczestników, których należało zakwaterować w miarę blisko siebie.

Nasz apartament spełniał ich oczekiwania. Szybko dogadaliśmy się co do warunków zastrzegając sobie prawo do swojego pobytu z odpowiednim wyprzedzeniem.

Potrzebowaliśmy więcej czasu na podjęcie ostatecznych decyzji. Wynajem pozwalał nam na przyjazdy w terminach wygodnych dla nas. Jednocześnie zawsze czekało na nas trochę gotówki na nasze potrzeby.

Kolejne wizyty w Ekwadorze to była przede wszystkim potrzeba poczucia czy możemy się tu znaleźć. Z każdą wizytą czuliśmy się lepiej. Coraz lepiej poznawaliśmy miasto, poznaliśmy za każdym razem więcej ludzi i tych ze Stanów i tutejszych. Życie tutaj wydało nam się mniej skomplikowane i prostsze, że nie wspomnę o kosztach utrzymania. Oglądaliśmy wiele miejsc w okolicy aż trafiliśmy na naszą oazę spokoju. Kości zostały rzucone, decydując się na zakup działki wiedzieliśmy, źe nasz czas w Stanach dobiegł końca.

Nie zamknęliśmy drzwi, otworzyliśmy jedynie nowe.

Dodatki

Cuenca była dla nas wciąż miastem nieznanym. Mając teraz miejsce, w którym mogliśmy się zatrzymać cały nasz czas przeznaczyliśmy na poznawanie miasta a w szczególności okolic naszego apartamentu.

Historyczna cześć miasta zwana rownież starym miastem odróżnia się od nowej tym, że wszystkie ulice są brukowane kamieniem. Są one o wiele węższe niż te na zewnątrz. Obowiązują tu również bardzo restrykcyjne przepisy budowlane. Stare miasto to zdecydowanie główny punkt turystyczny. To tu rozpoczynają się wszystkie wycieczki. Nic więc dziwnego, że to właśnie tutaj jest najwiecej małych sklepików i rożnego rzemiosła ręcznego.

Ekwador posiada spore złoża złota i srebra stąd jubilerów i drobnych producentów wyrabiających różności z tych materiałów jest w okolicach centrum dość spora ilość.

Jak można by się spodziewać na głównych ulicach turystycznych nie brakuje też wielu butików z pamiątkami. Koszulki, kieliszki z napisem Ekwador i Cuenca, torby z takimiż napisami typowe pomysły pod ludzi szukających czegoś co ma przypominać im podróż do Ekwadoru.

Nas to już przestało interesować. Ruszyliśmy zatem w poszukiwaniu elementów dekoracyjnych do naszego apartamentu pare ulic powyżej i bardziej oddalonych od centrum. Przewodnicy zniechęcają do buszowania po takich ulicach uważając je za mniej bezpieczne. My jednak mieliśmy zamiar tu mieszkać, chcieliśmy poznać nie tylko główne trasy ale właśnie i przede wszystkim te uliczki gdzie turystów nikt nie zaprowadzi. I tu nas spotkało spore zaskoczenie. Może ta cześć miasta nie jest tak estetyczna ale to właśnie tu znaleźliśmy warsztat malarski a jego najemca malował różności stojąc na jego zewnątrz. Na drzwiach wisiał obraz konia w ramach z drzewa, które wyglądało na mocno zużyte ale całość sprawiała wrażenie czegoś starego. Jak tu nie kupić takiego czegoś.

Pare uliczek dalej sklepik z różnościami do domu od obrazków po meble. I znowu coś dla nas. Seria malowideł na drewnie spreparowana jako staroć.

Jeszcze dalej znaleźliśmy zakład czarnej ceramiki a potem sklepik z rzeźbami z metalu. Wszystko w przystępnych cenach i wszystko bardzo dobrze pasujące do siebie i stylu w jakim chcieliśmy urządzić nasze mieszkanko.

Czas zatem za parę fotek.

Na pierwszy zakup dekoracyjny

Jeden z czterech obrazków. Kupiliśmy wszystkie

Do małej wnęki na schodach pasowało idealnie

Tego typu rzeczy kupiliśmy więcej. Dopełniają one inne miejsca w apartamencie.

Kupić nie kupić sprawdzić warto

San Clemente to mała rybacka wioska położona pomiędzy Portoviejo i Bahia de Caraquez. Spędzielismy w niej pare lat temu cztery dni, wykorzystując fakt ze nasi ekwadorscy znajomi maja tam dom rodzinny, który wykorzystują jako dom letniskowy i wynajmują go jeśli jest ktoś zainteresowany. Akurat dom był pusty i zgodzili sie abyśmy w nim spędził te cztery dni. Dla nas punktem docelowym wycieczki była Canoa, w której chcieliśmy sie spotkać z deweloperem, który był w trakcie zagospodarowywania terenu pod działki na domki letniskowe. Zarówno Canoa jak i San Clemente lezą bezpośrednio nad oceanem. San Clemente ma o tyle przewagę nad Canoa, ze ma bezpośrednie połączenie autobusowe z Guayaquil. Aby dostać sie do Canoy należy najpierw złapać autobus do Bahia de Caraquez skąd można już za dolara dojechać następnym autobusem. San Clemente to typowa wioska rybacka bez większych atrakcji. Nawet plaże na Pacyfikiem sa skromniejsze i mniejsze niż w Canoa, jest jednak napewno większe. Canoa natomiast to zdecydowanie wioska letniskowa przepełniona mniejszymi i większymi hotelami, utrzymująca sie przede wszystkim z turystów. O dziwo w San Clemente zainwestował pewien Norweg. Zbudował okazały hotel na północnym krańcu miasteczka a w jego okolicy dobudował w granicach stu domków typu condominium, który wystawił na sprzedaż. Sam hotel o nazwie Palm Azul ma swój basen i uważany jest za luksusowy. Ponieważ piasek nad Pacyfikiem ma kolor dość szary i ciemny ów Norweg zwiozl na plaże w okolice swojego hotelu typowy piasek, który przypomina nam prawdziwa plaze. Hotel ów reklamuje sie jako miejsce gdzie nigdy nie pada i zawsze jest słonecznie. Jeśli to sie nie sprawdzi to podobno zwracają pieniądze. Nie mogę tego zagwarantować ale tak nam mówiono. O dziwo podobno nigdy do zwrotu pieniędzy nie doszło. Hotel znajduje sie oczywiście na samy oceanem a z drugiej strony dotyka głównej ulicy San Clemente. Po jej drugiej stronie znajduje sie ów dewelopment z domkami. Jego mieszkańcy mogą korzystać z dobrodziejstw hotelu jeśli takie maja życzenie. Cały ten dewelopment składający sie wówczas z około sześćdziesięciu domków był już sprzedany. My i tak optowaliśmy w kierunku Canoy ale było to dla nas zaskakujące. Muszę jednak przyznać, ze to osiedle zrobiło na mnie pozytywne wrażenie. Ta strona San Clemente napewno wyglada o wiele bardziej atrakcyjnie od strony południowej. Plaże sa szersze i okolica bardziej naturalna. San Clemente kończy sie piękna płaza, mało oczywiście używana jako ze znajduje sie poza terenem zabudowanym a ocean wcina sie tutaj w lad na którego straży piętrzą sie klify chociaż niewielkich to jednak gór, których zbocza mogą zrobić wrażenie. Doprawdy piękna i dzika okolica. Otóż właśnie w okolicach tego miejsca nasi znajomi, którzy podejmowali nas w swoim domu letniskowym wykupili trochę terenu i zdecydowali sie wybudować apartamentowiec, który ma być wbity w klif z widokiem na ocean. Nasz znajomy jest architektem i w momencie gdy sie czegoś podejmuje to ten projekt staje sie jego życiem. Pedro ma wizje i lubi to co robi co daje szanse, ze jego projekt będzie spełniał to do czego sie zobowiązał. Pisze o tym bo z dwudziestu jeden apartamentów sześć już zostało sprzedanych co świadczy o zainteresowaniu. Może ktoś z was chciałby zainwestować w Ekwador. Warto sie przyjrzeć bo odkąd tu jesteśmy ceny z uwagi na zainteresowanie poszły znacznie do góry.