Magiczna taksówka i Isla de la Plata

Drugi i ostatni dzień pobytu w Puerto Lopez mieliśmy zaplanowany na zwiedzanie wyspy o uroczej nazwie Isla de la Plata. W wolnym przełożeniu to Wyspa Pieniędzy. Ponoć sam Drake, znany angielski pirat, miał na niej swoją kryjówkę. Potem ktoś odkrył tam jakieś stare monety stąd owo miejsce nazwano właśnie Isla de la Płata.

W dniu przyjazdu nasz naganiacz przygotował dla nas miejsce na łódce, która miała nas zabrać na oddaloną o czterdzieści dwa kilometry wyspę. Nasz hotel znajdował się dość daleko od przystani, więc zgodziliśmy się na dopłatę ekstra dolara do taksówki na przystań.

Rano w naszym hotelu pojawił się przewodnik, który miał nam towarzyszyć. Razem z nami płynęło jeszcze szesnaście osób, które należało zebrać z różnych punktów i zaprowadzić najpierw do agencji organizującej całe przedsięwzięcie a potem na przystań. To oznaczało oczywiście, że z taksówki będą nici a nasz naganiacz pobrał od nas ekstra prowizje za swoje usługi. Na szczęście były to tylko dwa dolce, przejazd na przystań i powrót z tejże do hotelu. To była taka magiczna taksówka, której nie było.

Reszta, na szczęście odbyła się bez większych przygód. Po nieco ponad godzinie dopłynęliśmy do celu podróży. Ostatnio tak się zdarza, że wśród uczestników eskapad, w których bierzemy udział my jesteśmy najstarsi. Nie inaczej było i tym razem. Dwie studentki z Belgii, paru Ekwadorczyków jeszcze jakaś młoda dziewczyna gdzieś z Argentyny i uwaga, dwie Słowaczki. Próbowałem im sprzedać naszego Milana, bezskutecznie.

W programie wycieczki poza zwiedzaniem było nurkowanie w okularach w okolicach wyspy. Odpuściłem to jednak, bo woda była odrobine zbyt chłodna a ja na plecach, nie wiedzieć czemu odczuwałem jakiś dziwny żar.

Isla de Ła Plata była kiedyś miejscem zamieszkałym. Niestety fenomen El Niño spowodował, że w latach pięćdziesiątych ubiegłego wieku nie spadła tam przez trzy lata nawet jednak kropelka deszczu. To spowodowało ucieczkę wszystkich mieszkańców na stały ląd. Potem kupił tą wyspę były wiceprezydent Ekwadoru i zorganizował sobie na niej miejsce polowań na kozice. Bawił się tak skutecznie, że wybił te zwierzaki co do jednego. Wreszcie i jego stamtąd przepędzono i wyspa stała się parkiem narodowym. I tak jest do dzisiaj.

Miejsce to ma swoją drugą nazwę, Galapagos dla ubogich. Wycieczka na znane wszystkim Galapagos jest dość kosztowna. My za nasza eskapadę zapłaciliśmy cztery dychy od osoby i zobaczyliśmy, podobno, wszystko co jest do zobaczenie na sławnych żółwich wyspach, przy okazji szlifując…słowacki.

Wyspę aktualnie zamieszkuje ptactwo wszelkiej maści i oczywiście żółwie. Te ostatnie widzieliśmy w wodzie. Ptaki natomiast, szczególnie głuptak niebieskonogi niewiele sobie robiły z naszej obecności. Oprócz niego drugim ptakiem, który zdominował wyspę była fregata. To jednak ten o niebieskich łapach okazał się bez bardziej niebezpieczny. Dodatkowo wyszło na to, że właśnie miały miejsce gody owych ptaków i samiec w obronie swojej partnerki był zdolny nawet zaatakować. Były zatem miejsca na trasie, w których na szlaku zabawiała się parka w my musieliśmy im zejść z drogi. Nasz przewodnik cały czas przypominał nam o strefie i czasie erotycznych rozgrywek pomiędzy ptakami. Głuptaki w parze wytrzymują ze sobą siedem miesięcy, to jest dokładnie tyle ile potrzebują na wychowanie i usamodzielnienie się swoich pociech. Potem on w swoją stronę ona w swoją, bez specjalnych kłótni.

Podobnie dzieje się wśród fregat. Tu jednak samica sama sobie wybiera partnera. Jej decyzja oparta jest na wielkości czerwonego wola, im większe tym podobno osobnik rokuje nadzieje na zdrowe potomstwo. Prosta zasada zdająca się pracować. Gamonie z mniejszym wołem po prostu muszą poczekać aż im wole urośnie. Tyle na temat wielkości, wola oczywiście.

Sam żyję wśród dzikiej przyrody, jednak ta wyspa to zupełnie inne przeżycie. Popatrzcie sami.

Isla de la Plata

Pan Głuptak i pani Gluptakowa

Pan Głuptak miał ochotę na wymianę zdań

Ten kaktus a zasadniczo sok z niego ma właściwości lecznicze. Pity w nadmiarze może przenieść chętnego w lala land. I świat wtedy staje się jeszcze piękniejszy

Ten z czerwonym wolem pan Fregata, ma największe szanse u dziewczyn.

Do zobaczenia dzika wyspo, pozostań dzika.

Puerto Lopez wczoraj i dzisiaj

Tym razem korzystamy ze standardowego autobusu komunikacji średniodystansowej. Dzień wcześniej ustaliliśmy gdzie znajduje się przystanek. Na nim po jednej stronie schowani byli przed słońcem jacyś zawiadowcy ruchu autobusowego. Od razu poznali w nas, że mają do czynienia z kimś kto nie ma pojęcia o tutejszych zasadach ruchu autobusowego. Powiedzieliśmy gdzie chcemy się udać i okazało się, że jesteśmy po przeciwnej stronie ulicy. Małe piwo. Jeden z nich nas przeprowadził i okazało się, że właśnie nadjeżdżał nasz środek lokomocji. Mocno wypełniony młodzieżą pewnie wracającą po szkole. Radosny zgiełk, otwarte okna zdawały się nam przypominać nasze dojazdy na uczelnię.

Po godzinie jazdy dotarliśmy do celu. Bilet kosztował nas dwa dolce i pięćdziesiąt cenciszów na człowieka a pan konduktor pofatygował się do naszych siedzeń aby poinformować nas, że autobus właśnie zatrzymał się w Puerto Lopez i powinnismy ruszyć nasze cztery litery i go opuścić. Znaczy zrobił to w o wiele sympatyczniejszym tonie.

Radość o poranku. Teraz tylko znaleźć naszą noclegownie i jesteśmy w domu. Szelki plecaka mocna dają mi się we znaki, nie z powodu ciężaru na plecach ale przede wszystkim z powodu znaków po kąpieli słonecznej. Plecy pieką a plecak się przesuwa po nich wraz z naramiennikami, które ostro szorują po opalonych miejscach. Cierp ciało jak żeś chciało. No, chciałem się ociupinkę odpalić ale nie przypalić. No cóż, słońce na równiku nie bardzo rozumie człowieka z chłodnych stref klimatycznych.

Mniejsza o to. Ledwie postawiliśmy nasze stopy na trotuarze i już zjawił się przy nas jakiś poliglota i łamaną angielszczyzną wypytał nas o cel naszej podróży i hotel, w którym się zatrzymujemy. Zadowolony, że wyniuchał turystów, już po chwili zatrzymał dla nas trójkołowca, czyli taki motor z budką na tylnym siedzeniu i już zmierzaliśmy do naszego miejsca zakwaterowania. On oczywiście za nami, a jakże. Miał bowiem parę opcji tras turystycznych, które chciał nam polecić. Jedną z nich jeszcze przed przyjazdem do Puerto Lopez chcieliśmy zaliczyć. Dogadaliśmy się zatem co do szczegółów i oboje zadowoleni, my przede wszystkim z powodu szybkiego znalezienia hotelu, a on prawdopodobnie z powodu prowizji jaką pewnie otrzymał od agencji za narajenie jej dwóch chętnych na wycieczkę krajoznawczą, pożegnaliśmy się uściskiem ręki.

Ruszyliśmy na przegląd miejsc, które pamiętaliśmy z ostatniego razu. Widać spore zmiany na lepsze. Widać jednak również, źe podróżujemy poza sezonem turystycznym, bo jednak nie widać zbyt wielkiego ruchu. Odnaleźliśmy szkielet wieloryba skonstruowany ponoć z autentycznych kości tego ssaka, którego wyrzucił w tych okolicach ocean. Zwierze było chore a przebieg i smutny koniec opisywały kolejne tabliczki.

Znaleźliśmy też słup z przybliżonymi odległościami do najważniejszych miast świata. Na próżno jednak szukaliśmy Warszawy. Może i była z nią gdzieś schowana klepka, tylko nasze oczy już lekko kiepskawe. Może.

Puerto Lopez leży w zatoce w przeciwieństwie do Montañity, stąd plaża tutaj sprawia wrażenie mniejszej. Miejsca na niej było jednak pod dostatkiem.

No i wreszcie dotarło do nas, źe życie na wybrzeżu zaczyna się w okolicach ósmej. Wcześniej jest zbyt gorąco i leniwie. Po siódmej zachodzi słońce i można wreszcie oddać się zabawie na plaży o czym świadczyły dobiegające nas głosy ichniej muzyki. I nie dziwota, zaczynał się weekend.

Szkielet wieloryba

Kierunki i odległości do różnych miast.

Wypatrzylim nawet miasto Orbana

Nie może zabraknąć oczywiście zachodu słońca. Wiem, wiem przynudzać…

Zatoka Puerto Lopez. A na płazy szaleją kraby. To ich ślady na piasku.

Zdani na siebie

Mała Górka przywitała nas temperaturą, której już dawno nam brakowało. Pomimo szóstej wieczór na zewnątrz wciąż było czuć dobrze rozgrzane powietrze. Naszym założeniem było odpocząć tu po podróże, zastanowić się co dalej i znowu w drogę. Na ten cel przeznaczyliśmy całe dwa dni.

Tylko tutaj mieliśmy wcześniej zarezerwowane dwa noclegi. Nie znając zbytnio bazy hotelowej zdaliśmy się na opinie innych. I tak padło na Kundalini hotel. Trochę w kierunku wyższej półki ale jeszcze nie ta najwyższa. Miejsce okazało się świetne. Bezpośrednie wyjście na plaże, śniadanie w cenie noclegu. Wyjątkowo zadbane i gustownie urządzone. Nie przypadkiem nazywało się to Kundalini. Nazwa ta wiąże się z rodzajem jogi, której poznanie i udział w ćwiczeniach za drobną opłatą umożliwiała recepcja. Póki co odpuściliśmy tą szanse. Mamy wśród znajomych zapaloną joginkę o zabarwieniu właśnie kundalini. Jak do nas zjedzie to na nią napadniemy.

Montañita to jedna z bardziej znanych miejscowości na ekwadorskim wybrzeżu. Niemal każdy mieszkaniec tego kraju wie, źe jak chce się poszaleć z marychą to właśnie w Monañicie. W tym szaleństwie można się nawet zapomnieć bo zabawa na niektórych częściach plaży trwa do rana. Nic wam nie opowiem jednak, bo pierwsze padliśmy zaraz po zachodzie a po drugie średnia wieku zabawowiczów to mniej więcej nasze dzieci.

Dwa dni okazały się balsamem na nasze sfatygowane ciała. Słonko rownież dopisało, powiem nawet więcej przeszło moje oczekiwania. Korzystając garściami z kąpieli w Pacyfiku przy sympatycznej bryzie nie zorientowałem się, że moje plecy się zaczerwieniły. Dopiero wieczorem szczypanie dało znać o sobie. Już kiedyś przez to przechodziłem. Mam jednak słabość do gorącej planety nad nami i pewnie nigdy się nie nauczę, że należy brać jej działanie pod uwagę i chronić odrobine swoje ciało. Nie będę ukrywał, że przypiekłem się lekko przez te dwa beztroskie dni.

Następny przystanek Puerto Lopez. Byliśmy tutaj, w przeciwieństwie do Małej Górki, parę lat temu. Chcemy zobaczyć zmiany, bo od naszego ostatniego pobytu te okolice nawiedziło solidne trzęsienie ziemi. Teraz będziemy zdani już tylko na siebie i swoje pomysły. W tym wszystkim będzie nam pomagać lokalna komunikacja. Na tym będzie polegać nasza przygoda.

Żegnamy zatem Montañitę bo czeka na nas Puerto Lopez. To tylko jakiejś pięćdziesiąt kilometrów bardziej na północ, wzdłuż drogi, która kiedyś nazywała się Drogą Słońca. Zmienili jednak tą nazwę na coś czego ni cholery nie mogę zapamiętać. Szkoda bo oryginalna nazwa była po pierwsze bardzo zachęcająca, a po drugie łatwa do utrwalenia w pamięci.

Nic to, że zmienili. My Drogą Słońca poruszać się będziemy.

Zachód po przyjeździe

Jedna z ulic miasteczka

Hotelowe otoczenie

Jeszcze jeden zachód.

To już chyba moja pasja, znowu zachód

I na koniec kundaliniści przed hotelem.

Montañita, czyli Mała Górka.

Silnik autokaru odpalony. Przed nami ostatnia prosta do naszego celu podróży. Farma kakaowa znajdowała się już na poziomie morze w strefie o wiele cieplejszej niż nasza Cuenca. Kakaowiec potrzebuje słoneczka i ciepełka. Na naszej wysokości słoneczko może i operuje ale w nocy ciepełko idzie sobie precz razem z gorącą planetą nad nami. Ja sam za tym nie przepadam a co dopiero drzewo kakaowe, dla którego temperatura poniżej dwóch dych to prawie morderstwo.

Strefa oceaniczna w Ekwadorze to klimat tropikalny. Ci, którzy lubią temperatury w granicach trzydziestu stopni trzysta sześćdziesiąt piec dni w roku, czuliby się tutaj jak w raju. Jeśli jednak przy okazji marzy się komuś urozmaicony krajobraz to o tym proponuję zapomnieć. Płasko, równo i monotoniczne do granic zmęczenia. A nam zostały cztery godziny jazdy. Padliśmy zatem jak przysłowiowe mrówki ze zmęczenia krajobrazem i zapadliśmy w solidną drzemkę. Nasz przewodnik również oddał się poobiedniej sjeście. Klima wewnątrz łagodziła poczucie gorąca spowodowane wdzierającymi się do środka promieniami słońca.

Tuż przed Montañitą jeszcze krótki postój w ….Barcelonie. Ten postój miał głównie na celu odwiedzenie tutejszego czegoś na kształt koła gospodyń wiejskich, które zajmowało się produkcją popularnych w Ekwadorze kapeluszy Panama i innych wyrobów z tego samego surowca co owe kapelusze. Mam fioła na punkcie wspomagania lokalnej kultury. Kupiliśmy zatem małe takie jak serwetka na stół coś co może mieć zastosowanie jako duża, bardzo duża podstawka. O samym procesie tworzenia nakryć na głowę i ich historii pisać nie będę. Jeśli kogoś interesuje polecam mój wcześniejszy wpis. Panama Hat, Gringo, Eloy Alfaro

Po piętnastu minutach wyruszamy dalej. Po kolejnych piętnastu jesteśmy na miejscu. Nasza przystań hotelowa znajduje się jakieś pięć minut od przystanku. Dochodzi szósta wieczorem. Słońce zaczyna się chylić ku horyzontowi. Raz, dwa, trzy i jesteśmy zameldowani, rozpakowani i ze sprzętem do różnych potrzeb, mam tu na myśli nasze przenośne komputery, teraz służące jako aparaty fotograficzne, hop na plaże by uwieńczyć i pozdrowić zachodzące słoneczko.

Do jutra.

Uliczkė znam w Barcelonie…..

„Maszynowa” produkcja kapeluszy.

Kupujcie, kupujcie dolców nie żałujcie

Jak nie kapelusz to torbę na zakupy. Lepsza niż te plastikowe. Nie zaśmieca i wielorazowego użytku.

Farma kakaowa

Droga, którą się poruszaliśmy łączy Cuenkę z Guayaquil. Powstała jakieś piętnaście lat temu. Skróciła przejazd o ponad trzy godziny. Przecina Andy w okolicach Parku Narodowego Cajas. Cuenca leży na wysokości dwa i pół tysiąca metrów nad poziomem morza. Zanim zaczniemy zjeżdżać w kierunku wybrzeża musimy się wspiąć na wysokość prawie czterech tysięcy dwustu metrów. To Trzy Krzyże najwyższy punkt na trasie. Od tego momentu poruszamy się wzdłuż krawędzi zjeżdżając niżej i niżej. Po jednej stronie góry po drugiej przepaście. Poruszanie się wzdłuż zboczy to również mnóstwo zakrętów bardzo ostrych i wiraży mniej niebezpiecznych. Nie sposób się rozpędzić bo odcinki prostej drogi są za krótkie. Dodatkowym niebezpieczeństwem są błotne osuwiska ziemi. Niestety ostatnie lata El Niño znacznie zwiększył ilość opadów a te z kolei spowodowały obsuwanie się z górskich zboczy wszelkiego rodzaju kamieni i ziemi prosto na drogę. W dwóch punktach okazało się, że trzeba było zorganizować objazd bo nasza autostrada była nieprzejezdna. Ale to już taka specyfika tej drogi.

Po około trzech godzinach dotarliśmy do naszej farmy kakaowej i mango. To bardzo skromne agroturystyczne miejsce prowadzi rodzina bez żadnej pomocy. Bez przewodnika mało kto by tu trafił. Podejrzewam zatem, że kompania turystyczna ma jakiś układ z tym miejscem.

Wypadliśmy z autobusu by poznać okolice ale i przy okazji zaznajomić się z procesem wytwarzania czekolady. Wszystko oczywiście zaczyna się na drzewie kakaowym, które w tym klimacie owocuje przez cały rok. Ponoć do końca lat pięćdziesiątych Ekwador był mocarstwem kakaowym. Potem przyszła zaraza i szlag trafił mnóstwo upraw. Aktualnie jednak Ekwador wrócił do grona eksporterów ziarna kakaowego. To co wysyła się stąd stanowi ledwie cztery procent światowego eksportu. Jednak aż siedemdziesiąt pięc procent tego, uważane jest za gatunkowo najlepsze ziarno na świecie.

Zaraza spowodowała mnóstwo zniszczeń w przemyśle. Wynaleziono zatem zmodyfikowane ziarno odporne na choróbska. Farma, która nas gościła w głównej mierze hodowała właśnie te zmodyfikowane kakao. Wśród drzew jednak były również i te tradycyjne, które są już rzadkością.

Ten przystanek zaprogramowany miał dla nas lunch. Tradycyjne saviche na pierwsze i makaron z warzywami plus deser, to wszystko za pięć całych zielonych. Oferta była inna ale nasza silna trójca pod wezwaniem to sami wegetarianie i kurczak trzeba było zmienić na kluski.

W podziękowaniu za gościnę nabyliśmy dwie tabliczki czekolady. Hop do autobusu i po chwili znowu w drodze. Cel czyli Montañita jeszcze cztery godziny jazdy. Coraz bliżej do plaży, coraz bliżej do oceanu.

Owoce drzewa kakaowego

Wnętrze owocu. W środku tego białego dojrzewa ziarno.

Teraz trzeba je wysuszyć.

Potem wyprażyć. Takie ziarno łatwo rozłupać by wydostać ze środka kakao gotowe do przetworzenia w wyrób czekoladowy.

Dzień pierwszy, Cajas.

Pobudka piąta rano. Szybka toaleta coś na ząb i nasz kierowca już czekał. Zwykle spóźniony lecz tym razem dopisał. To my nie wyrobiliśmy się i musiał tym razem on na nas czekać. Czasu jednak było pod dostatkiem.

Na zewnątrz chłodno jak to w górach o szóstej rano. Godzinę wcześniej padało co było słychać wewnątrz. Uderzające krople deszczu o dach nie dawały złudzeń co do pogody panującej na zewnątrz.

Nastroje, jak to zresztą zwykle przed podróżą, odrobina napięcia i niepewności. Jeszcze ostatnie siusiu, siedem a może osiem razy sprawdzenie wszystkich drzwi, okien czy zamknięte i już siedzimy siedzimy naszym środku transportu.

Na miejsce odjazdu docieramy jakieś dziesięć minut przed czasem. Spodziewaliśmy się paru osób. A tu nic i nikt. Może pomyliliśmy miejsce rozpoczęcia. Robi się trochę nerwowe. Nie, jesteśmy w dobrym punkcie. I co z tego kiedy tylko my. Może odwołali. Tysiące myśli kołacze w łepetynie. Ktoś przechodzi z plecakami. Nie zatrzymuje się jednak, idzie dalej. Dochodzi siódma. Po drugiej stronie ulicy w naszym kierunku zmierza ewidentne jakiś turysta. To nasz przewodnik. Darwin ma na imię. Miło się przedstawia a na nas opada spokój mistrza. Nic nie odwołano chociaż oprócz nas jest jeszcze tylko jeden uczestnik, dziewczyna z Kanady. Czekamy jednak na nasz bus, który utknąłem gdzieś w grafiku. Spodziewaliśmy się czego w rodzaju vana bo dla trzech osób w zupełności by to wystarczało. Podjeżdża wreszcie coś między autobusem a właśnie vanem. Może pomieści pewnie ze trzydzieści osób a nas trójka plus przewodnik. Czyż może być lepiej. Cały wehikuł dla nas i kanadyjki i prawie prywatny przewodnik.

Po drodze będą trzy przystanki, Narodowy Park Cajas, położony zaledwie półtorej godziny od Cuenki. Dwie i pół godziny potem farma kakaowa i wreszcie przed samą Montanitą wytwórnia kapeluszy Panama. Do Montanity czyli Małej Górki powinnismy zjechać na chwilę przed zachodem słońca.

Po półtorej godzinie dojeżdżamy do Cajas. Po drodze pogoda nie wyglada zachęcająco. Wyglada na to, że niewiele uda nam się zobaczyć. Nic z tych rzeczy. Im wyżej wyjeżdżamy tym pogoda się poprawia i widoczność jest coraz lepsza. To ważne bo Cajas jest znane z mgieł. Jednak nam się udaje. Parkujemy i następuje sesja zdjęciowa. Jest co pstrykać. Chmury miejscami leżą poniżej nas a z drugiej strony słońce uśmiecha się do nas pełna gębą. Tu spożywamy nasze śniadanko i po około godzinnym postoju wyruszamy dalej. Ku wyższym temperaturom a to dopiero początek.

Nasz środek lokomocji.

Cajas i jedno z siedmiuset jezior.

No i te chmury w dolinach.

W Cajas jest co zwiedzać, a to tylko niecała godzina od Cuenki.

Ku przygodzie.

Będziemy się przemieszczać przez najbliższy tydzień. Postanowiliśmy odnowić naszą wiedzę na temat wybrzeża Ekwadoru. Nadarzyła się okazja, ktora prawdę mówiąc istniała z od dawna ale dopiero teraz udało się ją zmaterializować. Zawsze były ważniejsze rzeczy do zrobienia z punktu widzenia finansowego. Wciąż są bo dom to studnia bez dna. Jednak od czasu do czasu trzeba pozwolić sobie na trochę wariactwa.

Z Cuenki parę razy w tygodniu wyjeżdża autobus turystyczny na wybrzeże. Zasadniczo robi on koło, bo z wybrzeża udaje się w kierunku Quito a potem wraca do naszego miasta. Po drodze można z niego wysiąść i już na własną rękę kontynuować swoją przygodę według własnych upodobań. Można potem wsiąść na niego z powrotem i podążać jego trasą to wysiadając to na powrót wsiadając. Każdy odcinek jest wyceniony osobno a całe koło to wydatek około dwustu pięćdziesięciu dolarów na twarz.

Postanowiliśmy nim dojechać tylko do wybrzeża i stamtąd juz na własną rękę zwiedzić Pacyfik i wrócić do domu. Przewidujemy około tygodnia plus minus dwa dni. Chcemy ponownie dotrzeć do Manty oraz zobaczyć skutki trzęsienia ziemi sprzed trzech lat w Bahia del Caraquez. Dwie pierwsze noce mamy zarezerwowane w miejscowości Montanita, która jest bardzo znanym miejscem na mapie wszystkich plażowych włóczęgów.

Dawno nie podróżowaliśmy z plecakami. Będzie to zatem powrót do lat minionych. Jutrzejsza podróż będzie całodniowa bo nasz Wonder Bus będzie się zatrzymywał po drodze w punktach najbardziej widowiskowych by na wieczór dotrzeć do Montanity.

Sam jestem ciekaw jak zniesiemy taki sposób podróżowania. Trochę w ciemno co do kolejnych dni. Wiemy gdzie chcemy dotrzeć jednak, którędy i kiedy tam dotrzemy, będziemy te decyzje podejmować na trasie. Aktualnie w Ekwadorze to nie jest sezon turystyczny stąd nie martwimy się o hotele i ich rezerwacje. Dawno jednak czegoś takiego nie robiliśmy stąd będzie w tym wszystkim odrobina przygody. W naszym przypadku komfortem jest sytuacja, że nigdzie nie musimy być na czas ani nie musimy wrócić do domu konkretnego dnia. Musimy rownież zacząć poznawać Ekwador bo oczekujemy przyjazdu naszych serdecznych przyjaciół no i pasowałoby choć trochę wiedzieć co warto zobaczyć, a my póki co ograniczaliśmy się tylko do Cuenki.

Szósta rano wyruszamy. Może coś spłodzę z trasy.

A chmury u nas ostatnio „latają” nisko.

Moja Wielkanoc

Nie przepadam specjalnie za świętami tymi na wiosnę i tymi grudniowymi. Dla kogoś żyjącego poza granicami kraju nastrają one zawsze trochę nostalgicznie. Każdy naród obchodzi je trochę po swojemu, serwując swoje dania czy pielęgnując swój sposób celebrowania uroczystości.

Okazuje się, że w Ekwadorze ważniejszy jest piątek niż niedziela. To właśnie ten dzień ma wydźwięk najbardziej rodzinny.

Przeglądałem przewodniki po Ekwadorze. Ze zdumieniem stwierdziłem, że święty tydzień chociaż celebrowany jest na terenie całego kraju już od Palmowej Niedzieli to jednak jedynie piątek jest dniem wolnym od pracy w całym Ekwadorze. Co ciekawsze wiele uroczystości jest specyficzne tylko dla określonych miejs. Inaczej świętują w Quito, inaczej w Guayaqui i jeszcze inaczej w Cuence. Zupełnie inne podejście do tych świąt mają natomiast rolnicy, którzy w tym okresie zachęcają swoje pola i sądy do wydania jak największej ilości plonów.

W największych miastach odbywają się oczywiście wszelkiego rodzaju procesje a największa z nich ma miejsce w stolicy kraju Quito. Obserwuje ją ponad ćwierć miliona mieszkańców miasta i turystów. Przebrani w purpurowe stroje z kapturami pątnicy mają symbolizować grzeszników. Zgodnie z tradycją powinni maszerować tak z łańcuchami u stóp w nadziei na odkupienie. Grzeszne panie natomiast rownież ubrane w purpurowe stroje przemieszczają się w tej procesji na bosaka.

Opisuję to bazując na przewodnikach. Sam tego nie widziałem bo to wymagałoby wycieczki do Quito czyli kilku dni. Jakoś ciśniecie się w takim tłoku do mni nie przemawia.

W Cuence podobno w czwartek ma miejsce tradycja odwiedzania siedmiu kościołów. W piątek natomiast odbywa się wielkanocna procesja. Po niej a może przed nią Ekwadorczycy konsumują tradycyjną zupę pod nazwą fanesca. I tu znowu składniki różnią się w zależności od regionu, jednak musi w niej być dwanaście rożnych ziaren, rożnych zbóż symbolizujących dwunastu apostołów. Inne dodatki to juz kwestia miejsca i wyobraźni.

To wlasnie w piątek ta zupa jest serwowana a całe rodziny biorą udział w celebracji świetego tygodnia. Sobota to najcześciej zabawy i kiermasze na terenie miast i miasteczek by w niedziele złapać trochę oddechu przed zbliżającym się poniedziałkiem, który jest już zwykłym dniem roboczym.

Nie ma w tym wszystkim święconki. Nie ma tez żuru, do którego tak jestem przyzwyczajony. To znaczy na naszym stole był tyle, że bez wędliny bo ta tutaj niewiele mawspolnego z tym do czego jestem przyzwyczajony. Okazało się zatem, że przejście na lekki wegetarianizm przydalobsie w tym momencie.

Nostalgie zabiliśmy natomiast serialem „Daleko od Szosy”, którego obejrzenie wypełniło nam wieczory całego tygodnia. Poczuliśmy się na łonie rodziny. No nie tak całkiem ale chociaż trochę. Reszty dopełnił skype.

Frycowe czyli pomocnicy z klasy średniej.

Klasa średnia to już wyższa i bardziej przemyślana kombinacja związana z naciąganiem naiwniaków. Niestety i ja się dałem na to nabrać. Tyle, że do czasu. Cały wic polega na jak najszybszym załapania języka. To do końca nie chroni przed naciągaczami ale daje możliwość przynajmniej sprawdzenia ceny u kogoś innego. Mam swojego taksówkarza, który zna sporo rzemieślników i on służy mi jako osoba zaufana. Niezależnie od tego mam paru innych znajomych, którzy rownież do tej pory mnie nie zawiedli.

Jak sobie pomyśle o początkach to wciąż ciarki mi biegają po plecach. Mam jednak inne podejście do życia i przyznam, że nie ma we mnie nienawiści do tych, którzy mnie wykorzystali. Jest natomiast wiecej złości do siebie samego za obdarzanie ludzi zbyt wielkim zaufaniem. Myśle rownież, że takie rzeczy to nie jest kwestia Ekwadoru lecz ludzi, a ci wszędzie są tacy sami. Gdziekolwiek byśmy nie próbowali swoich sił, trzeba zapłacić frycowe. Czasami kosztuje wiecej, czasami mniej, uciec od tego jednak niepodobna.

Gdy zdecydowaliśmy się na kupno apartamentu, Cuenca nie była tak znanym miejscem wsród obcokrajowcow jak teraz. Nasz budowlaniec czy deweloper jak to się teraz modnie mówi, dbał o klienta bo przebierać nie było w czym. Wraz ze wzrostem zainteresowania miastem i pojawieniem się większej ilosci przybyszów, ceny wszystkiego poszły do góry. My wciąż byliśmy w trakcie wykańczania naszego apartamentu no i oczywiście korzystaliśmy z pomocy naszego „przyjaciela” budowlańca. On zarzekał się na wszystkie wiary, że najbardziej zależy mu na tym abyśmy nie byli wykorzystani. Gościu był dość przekonujący zwłaszcza, że zafundował nam jednodniową wycieczkę po Cuence z przewodnikiem. Nie znam kosztu tego naszego poznawania miasta ale gdy nam pokazał rachunki za ekstra pomoc to wtedy poznaliśmy jego prawdziwą twarz. Juz pisałem poprzednio, że dniówka niewykwalifikowanego robotnika to około dwadzieścia zielonych. Kupiliśmy żyrandol za, jesli pamiec mnie nie myli, mniej więcej trzy dychy. Poprosiliśmy o założenie. Rachunek sto pięćdziesiąt dolców. Czyli mniej wiecej siedem i pół robotnika pracowało nad tym projektem i to cały dzień. Już wtedy znaliśmy realia robocze. Spytaliśmy go ilu ludzi i jak długo nad tym pracowało. Wyłapał sarkazm, obniżył do pięćdziesięciu dolców czyli dwaj pół robotnika instalowało nasz żyrandol cały Boży dzionek. Frycowe. On stracił nas bezpowrotnie, choć na płaszczyźnie czysto towarzyskiej wymieniamy ukłony. Takich przyjaciół, którzy „martwili” się naszym portfelem w pierwszej fazie mieliśmy kilku. Niestety największy zawód sprawił nam architekt/nadzorca budowy domu. Jego żona, która chętnie przyjmowała podarunki od nas, okazała się jeszcze bardziej wyrachowana. Frycowe. Nie pytajcie, czy nie mam dość w związku z tym Ekwadoru, bo ludzie wszędzie są lepsi i gorsi. Początki nigdy i nigdzie nie są łatwe. Za naukę trzeba płacić. Nie wyszliśmy na tym najgorzej bo słyszałem, że wielu dawało solidne zaliczki, które stracili bezpowrotnie. W tym kontekście nie mam prawa narzekać.

Porównując zatem moje doświadczenia na płaszczyźnie świadczenia usług okazuje się, źe bycie Amerykaninem dla wielu tutaj brzmi jak cziczing czyli dźwięk maszyny wyrzucającej pieniądze. Jesli jednak robotnik narżnie cię na kilka dolców udając, że pracuje to średniak w tym kontekście jest o wiele bardziej bezwzględny. Prawdę mówiąc aktualnie to juz tylko smutno-śmieszna historia bo cały wic polega na tym aby jak najszybciej poznać realia…no i oczywiście ten cholerny język. No i na zakończenie przyznam, źe mam więcej sentymentu do mojego robotnika niż do wielu zatroskanych o mnie i nazywających siebie moimi przyjaciółmi rekinów z klasy średniej.