Dobra piosenka o niedobrych ludziach.

Domyślam się, że sprofanowałem ten utwór. Ale nich tam skoro już sobie go po swojemu przetłumaczyłem

Wiem, wiem nie jest to modlitwa

Wiem, wiem rządzi nami sitwa

Wiem, wiem na jej czele stoi

Wiem, wiem człowiek co się boi

Wiem, wiem czego nie rozumie

Wiem, wiem chowa się za tłumem

Wiem, wiem swoich małych ludzi

Wiem, wiem po co ma się trudzić

Władzę mają same trutnie

Okłamując nas okrutnie

Cechą dla nich wspólną jest głupota

Jak nie kretyn to znowu idiota

Prześcigają się w swojej tępocie

Aby w tyłek wleźć pewnej miernocie

Która chce być wielkim wodzem

Niszcząc wszystko na swej drodze

Wiem, wiem Jaro rządzi w kraju

Wiem, wiem Rysiek jest na haju

Wiem, wiem Krycha je na sesjach

Wiem, wiem żarcie to jest jej obsesja

Wiem, wiem marszałków jest dwoje

Wiem, wiem obaj to opoje

Wiem, wiem Tosiek pali skręty

Wiem, wiem przez co jest nadęty

Władzę mają same trutnie

Okłamując nas okrutnie

Cechą dla nich wspólną jest głupota

Jak nie kretyn to znowu idiota

Prześcigają się w swojej tępocie

Aby w tyłek wleźć pewnej miernocie

Która chce być wielkim wodzem

Niszcząc wszystko na swej drodze

Wiem, wiem Witold świat odkrywa

Wiem, wiem w San Escobar bywa

Wiem, wiem u nas wykpiwany

Wiem, wiem tam jest dobrze znany

Wiem, wiem Janek rządzi w lesie

Wiem, wiem czasem coś przyniesie

Wiem, wiem przyszedł raz z kopertą

Wiem, wiem i stał się legendą

Władzę mają same trutnie

Okłamując nas okrutnie

Cechą dla nich wspólną jest głupota

Jak nie kretyn to znowu idiota

Prześcigają się w swojej tępocie

Aby w tyłek wleźć pewnej miernocie

Która chce być wielkim wodzem

Niszcząc wszystko na swej drodze

Wiem, wiem sądy nie istnieją

Wiem, wiem ludzie z kraju wieją

Wiem, wiem bezprawie kraj toczy

Wiem, wiem otwierają oczy

Wiem, wiem od gór aż po morze

Wiem, wiem Bóg nam więc pomoże

Wiem, wiem bowiem Jarku w niebie

Wiem, wiem dość już mają Ciebie.

Reklamy

Różana farma.

Z różnych powodów mało mieliśmy możliwości zwiedzenia okolic Cuenki. Podróże do kraju, po który następowało odreagowywanie nie sprzyjały inicjatywom poznawczym naszego terenu. Postanowiliśmy to zmienić i zacząć brać udział w zorganizowanych wycieczkach.

Od czasu naszego przyjazdu tutaj, ilość obcokrajowcow znacznie się powiększyła. Mówią nawet, że pod tym względem Cuenca bije rekordy w Ameryce Południowej. Już nie tylko Amerykanie dominują wśród osiedlających się tutaj ludzi. Coraz częściej pojawiają się Kanadyjczycy, Australijczycy a nawet i obywatele z różnych krajów europejskich. Nic więc dziwnego, źe swoisty renesans przeżywają wszelkiego rodzaju agencje oferujące, jedno lub kilkudniowe wycieczki po okolicy.

Zdecydowaliśmy się wreszcie na taki wypad. Celem była farma róż. Okazuje się bowiem, źe Ekwador w eksporcie tych kwiatów zajmuje dość wysokie miejsce na świecie. Eksportują nie tylko do obu Ameryk ale również i do Europy.

Biblian to miejscowość oddalona od Cuenki około godzinę jazdy. To tam właśnie znajdowało się owe miejsce różami pachnące. W cenie wycieczki, $35, był dojazd śniadanko i lunch plus drobne pamiątki. Nic dziwnego, że przyciągnęło to dość sporą grupę ludzi. Mamy już swoje lata a tu masz babo placek, okazało się, że byliśmy jednymi z najmłodszych. Potwierdziła się zatem teza o emerytach uciekających ze swoich krajów ze względu na koszty utrzymania. Przysłuchiwałem się różnym rozmowom na temat doświadczeń innych ludzi w zakresie lecznictwa szczególnie. No cóż, w tym wieku ludzie najczęściej właśnie o zdrowiu rozmawiają. Opinie były w większości pozytywne, ku mojemu zadowoleniu.

Do rzeczy jednak. Farma to trzydzieści hektarów powierzchni, większość to oczywiście róże. Spora część to jednak również eko rolnictwo z rożnego rodzaju zwierzętami. Właścicielami są dwie siostry, które poślubiały dwóch braci. Zatrudniają około 160 osób a roczna produkcja to około dziewięć milionów kwiatów. Oblecieliśmy kilka namiotów z bieżąca produkcją, dowiedzieliśmy się sporo szczegółów na temat tych kwiatów. Okazuje się, że i tu panuje moda. W zamówieniach dominuje czerwień i jej odcienie, potem kolor żółty i biały. Jeden z kolorów bardzo modnych pare lat temu właściciele musieli kompletnie zlikwidować z powodu totalnego braku zainteresowania. Dowiedzieliśmy się przy okazji, źe to właśnie Valentine Day wyciska z nich najwiecej potu a przy okazji najbardziej nabija domową kasę. Drugi taki dzień to Dzień Matki. Widać wszystko sprowadza się do jakiegoś dnia, w którym kobieta jest szczególnie doceniana przez nas chłopów.

Od pewnie roku staliśmy się wegetarianami. Ja nie całkiem do końca, ale moja dziewczyna z tych bardziej konsekwentnych. Jedzonko okazało się być właśnie wegetariańskim, dodatkowo przyrządzanym na naszych oczach.

Na koniec wspólne zdjęcie, po dwanaście róż na twarz, czyli dla nas dwadzieścia cztery. Załapaliśmy się tez na cztery korzenie tych róż, które właściciele likwidowali. Będziemy teraz sadzić, to znaczy ja kopię dołki, Luśką rękoma pełnymi uwielbienia z delikatnością anioła włoży owe kwiaty do dołka, a otuliwszy je kompostem i czymś tam jeszcze dla ochrony będzie z niecierpliwością oczekiwać na efekty.

Korrida na drodze.

Droga do mojego domu prowadzi w sporej mierze między pastwiskami. Z głównej drogi odchodzi relatywnie szeroka bita droga. Pierwsze dwa kilometry to po jednej stronie stromy spadek a po drugiej wzniesienie. Im bardziej poruszamy się jednak do przodu, teren powoli się wyrównuje. Na tych pierwszych kilometrach można spotkać pare zabudowań i domostw. Potem już tylko pola i gdzieniegdzie jakiś dom. Dwukrotnie po drodze trzeba przejść most przez rzekę, która spływa z okolicznej góry.

Często pokonuje te trasę, mniej więcej raz w tygodniu pieszo. Całość to około pięciu kilometrów. Taki niezły spacer gdy nie pada, co ostatnio dość często nam dokucza.

Kiedy jednak robimy tygodniowe zakupy to wtedy nie ma już innego wyjścia, trzeba zdać się na znajomego taksówkarza. Jeśli on jest akurat zajęty podsyła nam swojego ojca, też taryfiarza. A jeśli i on jest nieosiągalny wtedy pomaga nam wujek, kolejny

kierowca taksówki. Zdarzyło nam się, że żaden nie miał czasu a my objuczeni jak wielbłądy nie byliśmy w stanie wspiąć się pod górę, co wtedy? Z odsieczą pospieszyła szanowna rodzicielka i swoim pick-upem szczęśliwie dowiozła nas do domu. Mówię szczęśliwie, bo działo się to już po zmroku a droga pod górę ma to do siebie, że sporo na niej zakrętasów i to wcale nienależących do tych z gatunku przyjemnych. „Mama” jednak zdała egzamin na piątkę czy jak to dzisiaj ktoś by powiedział na szóstkę.

Ostatnio wiózł nas szanowny papa, który tą drogę zna jak własną kieszeń, w końcu wozi nas już kilka lat.

Krówki po pastwiskach raczej chodzą wolno, bo droga od ich jadalni odgraniczona jest drutem kolczastym. Od czasu do czasu drutu jednak nie ma i jeśli krówka zabłądziła to potem sobie po tej jezdni szybkiego ruchu urządza spacer. Krówka to jeszcze pół biedy. Ostatnio zabłądził na niej całkiem niezłych rozmiarów buhaj. O ile kobieta krowa rozumie się na przepisach ruchu drogowego i schodzi na pobocze, o tyle czupurny, naładowany testosteronem facet w postaci byka nie bardzo chce się stosować do zasad ogólnie panujących na drogach. Właśnie wyjeżdżaliśmy z kolejnego zakrętu i coś takiego nam się ukazało. Byczysko było przywiązane powrozem do drzewa na poboczu, widać gospodarz obawiał się jego jurności. Bydlę zatarasowało całą drogę nic nie robiąc sobie ze zbliżającego się pojazdu. Negocjacje w formie klaksonu dały jedynie tyle, że szanowny buhaj, wykonał gest Kaczyńskiego do opozycji, odwrócił się do nas tyłem, podniósł ogon i niczym smok z pyska, buchnął spod niego czymś bardzo rzadkim i bardzo zielonym.

Chcąc, nie chcąc nasz kierowca zmuszony był wyjść w celu usunięcia intruza z drogi. I tu kolejna niespodzianka, widać byk w poprzednim życiu brał udział w korridzie, bo natychmiast się odwrócił spuścił łeb do ataku coś fuknął nozdrzami i ruszył na spotkanie z naszym taryfiarzem. Dobrze, że ten miał kija w ręce, którym przeciął powietrze. To dało do myślenia bestii. Na chwile się zatrzymał co umożliwiło kierowcy uwolnienie powroza z palika i ucieczkę do samochodu. Byk jakby zaskoczony wolnością, odpuścił. Tym razem klakson przekonał go aby zejść nam z drogi. W podzięce za wolność, gdy go mijaliśmy bodnął „dobrotliwie” tylny błotnik zostawiajac na nim „miłosne” wgniecenie.

O drodze powrotnej naszego taryfiarza nic mi nie wiadomo.

Uliczny „szpital”

Już wielokrotnie na tych stronach pisałem o moich inklinacjach w kierunku medycyny alternatywnej. Poznaje tutaj coraz więcej różnych metod. Niektóre wzbudzają moje zainteresowanie, inne natomiast wprawiają mnie w zdumienie.

Narzucanie wiary chrześcijańskiej niewiele zmieniło w sposobie myślenia Ekwadorczyków, zwłaszcza starszych. Dla wielu z nich pojawił się nowy Bóg, ale starego tak do końca nie maja zamiaru się wyrzec. Brzmi to trochę jak panu Bogu świeczkę i diabłu ogarek. Zapewne coś w tym jest.

Przejawia się to również w wierze w złe moce czy duchy. Owe niewidzialne kreatury mogą nie tylko posiąść człowieka lecz też spowodować różne choroby. Brzmi to prawie jak ciemnogród. Sam bym się w tym kierunku myślenia skłaniał. Co jednak mnie zaskoczyło to to, że w owe przesądy wierzą również ludzie wykształceni. Prawdę mówiąc nie jestem pewien czy wierzą, czy po prostu dla pewności wolą się przed złymi duchami zabezpieczyć. Zatem i ja się zgadzam, że lepiej na zimne dmuchać.

Metoda jest zdumiewająco prosta i kosztuje jeno parę dolców. Niemal w każdym mieście znajdują się targowiska. Można na nich znaleźć specjalistki i specjalistów od przepędzania demonów i chorób przez nie spowodowanych. To taki uliczny szpital pełen niespodzianek. Przychodzą do niego ludziska w rożnym wielu, z różnymi problemami. Leczenie polega na … umiejętności czytania jajka. Ono to bowiem toczone jest po ciele delikwenta, po czym po jego rozbiciu następuje odczyt schorzenia. Sam się temu nie poddałem. Wyznaczyłem sobie bowiem pewną granicę zdrowego rozsądku. Dodatkowo jestem przesądny i nie daj Boże, mógłbym ściągnąć na siebie jakieś paskudztwo.

Ludzie jednak przychodzą i to dość sporo. Przede wszystkim wierzą, zgodnie z zapewnieniem mojego sąsiada, który jest lekarzem, że lepiej być przezornym niż potem żałować. Po rozbiciu jajka i odczycie następuje wybór zielska, które ma uchronić przed siłami nieczystymi i pobudzić ciało do walki ze wszystkim co w nim niedobre. W tym celu garścią owych ziół całe ciało zostaje otrzepane kilkakrotnie. Nie jestem pewien czy towarzyszy temu jakaś modlitwa czy coś w tym rodzaju. Zielarki jednak dokonuje tego z pełnym poświeceniem i mocno skoncentrowane.

Po użyciu taka wiązka do niczego się już nie nadaje. Jej moc została wykorzystana a co ważniejsze i demon i choroba zostały w niej uwięzione. Co to znaczy? Nie wiem dokładnie, wiem natomiast, że niewolno tego dotykać bo złe przeskoczy na ciekawskiego i odtąd on będzie zarażony. Byłem kiedyś świadkiem właśnie takiego zdarzenia. Matka z córką, turystki, postanowiły z ciekawości spróbować bo córka narzekała na bóle brzucha. Nastąpiło zatem jajkowe badanie, po czym biczowanie wiązka z rożnego rodzaju ziół. Zielarz odłożył je potem na bok, ale ciekawska matka chciała je dotknąć i powąchać. W ostaniej chwili przestraszony medyk zasłonił jej ciałem drogę to zużytych ziół. Przewodnik potem nam wytłumaczył możliwość przejścia choroby.

Jak już zaznaczyłem, próbować nie próbowałem, bardziej chyba nawet ze względu na bycie przesądnym niż z jakiegokolwiek innego powodu. Zdumiewa mnie jednak jak wiele ludzi, zapewne chcąc uspokoić siebie samych, poddaje się temu „leczeniu”. Zaszkodzić pewnie nie zaszkodzi, wszystko odbywa się dobrowolnie a znachorki przy okazji maja źródło dochodu.

Czyli ogólnie wszyscy zadowoleni.

Tyle dziś wam powiem

Ponoć życie się zaczyna

Gdy nam zmniejsza się rodzina

Bo dzieciaki z domu poszły

Pomniejszając nam tym koszty

Możliwości to otwiera nowe

Jeśli ciało mamy zdrowe

I gdy dusza jest radosna

To wszystkiemu można sprostać

Zatem jutro kiedy wstaniesz

Zapamiętaj takie zdanie:

„Ciało z duszą

Wciąż mnie kuszą,

Choć poważny

Wiek nieważny

Żyjąc z sobą w zgodzie

Spieszę ku przygodzie

Co się życiem zowie”

Tyle dziś wam powiem.

Ekwador według Wojtka.

Oglądaliście „Boso przez świat”? Jeden z odcinków tego serialu poświęcony był Ekwadorowi. Nigdy nie byłem specjalnym zwolennikiem Wojciecha Cejrowskiego. Mam wiele szacunku dla tego co osiągnął, bo jednak do czegoś doszedł, miał jakiś pomysł, który mu wyszedł.

Różnie się z nim definitywnie w poglądach i w tej materii niewiele mielibyśmy sobie do powiedzenia. Nie podoba mi się też jego sposób bycia, którym stara się podkreślić swoją wyższość. Pewnie bym na to nie zwrócił uwagi ale mieszkając tutaj i znając o tyle o ile hiszpański, łatwo mi było zauważyć, że traktuje tubylców z pewnego rodzaju brakiem respektu. Oczywiście nie dawał im tego odczuć w rozmowie z nimi ale już tłumacząc to wszystko na nasz język dawało się odczuć to jego swoiste cwaniactwo. Mniejsza jednak o to.

Jego bodaj ośmioodcinkowy reportaż z Ekwadoru bardzo ogranicza wiedzę na temat tego państwa. Pokazał miejsce przez, które przebiega równik. Trochę informacji o tym jak to woda kręci się spływając to w jedna stronę, to w drugą w zależności od tego czy jesteśmy na półkuli południowej czy północnej. Sztuczka z jajkiem, które stoi na igle jeśli ta igła znajduje się dokładnie na równiku. I tyle jeśli chodzi o „cywilizowany” Ekwador. Na następne odcinki przeniósł się do dżungli na spotkanie ze szczepem, który wciąż żyje życiem sprzed dziesiątek lat. Nakręcił tam chyba ponad połowę odcinków i to mniej więcej tyle. O przepraszam, pokazał jeszcze plantacje bananów i proces ich przygotowania do wysyłki na eksport. I to byłoby na tyle.

Kiedyś na FB namierzył mnie dawny znajomy. Rozmawiamy sobie o tym i o owym i nagle pyta mnie on, jak ja się w tym buszu znalazłem. Buszu? No jeśli wiedzę o Ekwadorze czerpie się z produkcji Wojtka, no to zgadza się. Otacza mnie dżungla, fiuta mam przywiązanego do popęka, a moja rozkoszna żona lata z biustem na wierzchu. Jak żyć w zgodzie z przyrodą to już na całość.

Kompletne brednie, niestety. Niestety bo lubię nudystów choć odwagi do takiej fantazji zawsze mi brakowało.

Ekwador to piękne plaże nad Pacyfikiem, to dużo historii postkolonialnej, to niezliczone ilości zabytków ery hiszpańskiej i indiańskiej. To widowiskowa aleja wulkanów, to piękna trasa wzdłuż oceanu zwana Drogą Słońca. To wreszcie Andy z parkami narodowymi, z których jeden znajduje się na rogatkach Cuenki.

Ale Wojtek chciał popatrzeć na gole Indianki i facetów z penisem przywiązanym do pasa z wikliny. Można i tak.

Tylko proszę nie mówić mi, że mieszkam w buszu.

Bogactwo i bieda

Bieda i bogactwo to pojęcia kontrastowe, znajdujące się na przeciwstawnych biegunach zagadnienia o nazwie posiadanie. Oba te terminy na ogół sprowadzamy do rzeczy materialnych. Bogactwo duchowe jest chyba niezbyt modne. Stopień zamożności czy jej brak można rozpatrywać na kilku płaszczyznach. Ta najbardziej popularna w statystykach, to zapewne klasyfikacja według państw w dochodzie na mieszkańca. Trochę ona jest myląca bo i w tych najbogatszych krajach nie brakuje biedy na poziomie jednostki czyli szarego człowieka. Świat jako całość ma wystarczająco dużo możliwości aby biedę zlikwidować, nikt jednak nie wymyślił sensownej formuły jak to zrobić.

Pogłębiają się zatem dysproporcje pomiędzy państwami jak i pomiędzy ludźmi je zamieszkującymi. Każdy widział zdjęcia głodujących dzieci w Afryce. Każdy zapewne widział fotki z dzielnic biedy w Indiach czy innych państwach azjatyckich. Każdy tez wie o totalnym zdewastowaniu Wenezueli przez następcę Chaveza, który za nic nie chce oddać władzy rujnując przy okazji całe państwo. W Ameryce Łacińskiej bieda dotknęła Honduras, z którego tysiące ludzi próbuje przedostać się do ziemi obiecanej pod nazwą Stany Zjednoczone.

Wyliczać można bez końca. Bogate kraje wolą jednak przeznaczać dochody na zbrojenia bo przecież grozi nam najazd zapewne ufoludków z odległych planet wszechświata. Wmawianie ludzi konieczności zbrojeń i wydatków na cele to nic innego jak demagogia strachu. Im bardziej się czegoś boimy tym szybciej wyrazimy zgodę na wydawanie dodatkowych miliardów z budżetu państwa na obronę.

Coś mi się wydaje, że agresja leży w naszej naturze i jak już z czymś wewnątrz sobie nie można poradzić to najlepiej znaleźć wroga wewnętrznego a w najgorszym przypadku zewnetrznego. Teraz przestał nam odpowiadać Iran i zachodzi konieczności jemu pomocy. Jego sąsiad czyli Irak z tej chęci pomocy do dziś nie może się pozbierać.

Kraje bogate przyciągają biednych z krajów ubogich. Niezbyt zamożny Ekwador przekonał się jak ciężko poradzić sobie z uciekinierami z Wenezueli. Tu, miejsc pracy i pieniędzy na świadczenia socjalne brakuje rdzennym mieszkańcom. A jak zapewnić utrzymanie tysiącom uciekinierów z zawładnie przez tyrana Wenezueli?

Stany Zjednoczone i Polska przy Ekwadorze to bogacze. Co jednak uderzyło mnie odkąd tu jestem to brak ludzi żebrzących i wyciągających rękę po darmowy datek. Tu nawet pucybutom opłaca się sterczeć na ulicy żeby zarobić pare groszy na własne potrzeby. Nawet ci umordowani Wenezuelczycy nie żebrają. Wiele tego widziałem w Polsce i w USA, szczególnie w dużych miastach. Jak to jest zatem z tymi bogatymi krajami; im zasobniejsze tym więcej biedy?

Kościół i wiara w Ekwadorze

Ekwador to kraj, w którym dominująca religią jest chrześcijaństwo rzymsko-katolickie. To jeden z wielu śladów jakie pozostawili po sobie konkwistadorzy hiszpański. W samej Cuence jest pięćdziesiąt dwa kościoły rozrzucone po całym mieście. Ich liczba związana jest z ilością tygodni w roku. Nowych się już nie buduje, wystarczają te stare, w których czuć ducha minionych czasów.

Najsłynniejszym z nich jest Katedra Niepokalanego Poczęcia położona w samym centrum miasta. Ponoć nigdy nie została skończona jako, że konstruktor miał sprzedać dusze diabłu aby przedsięwzięcie sie udało. Brakuje więc w murze jednej cegły, która stała przyczynkiem i powodem, dla którego ów człowiek uratowała swoją dusze.

Wewnątrz znajduje się posag Jana Pawła II, który odwiedził Cuencę w trakcie jednej ze swoich podróży po świecie. Co ciekawe zmieniono lekko jego karnację skory tak aby go przybliżyć ludziom, w których żyłach płynie indiańska krew i nie są wolni od bogów z tamtych czasów.

Religia i bóstwa postinkańskie też mają się dobrze w tym kraju. Wielu Ekwadorczyków nie ma problemów z mieszaniem kultury hiszpańskiej z tą, którą odziedziczyli po swoich przodkach. Często na domach, na szczycie dachu można zobaczyć ulokowany tam krzyż, świadczący o wierze mieszkańca domu. Nie zawsze wisi na nim jednak Jezus, raczej nikt nie wisi. W kształt krzyża natomiast jest wplecione coś co ma związek ze starą kulturą inkańską.

Przez długie lata kościół był dominująca siłą w kraju. Dopiero, uważany często za ojca Ekwadoru prezydent Jose Eloy Alfaro Delgado postanowił dokonać rozdziału. On i jego najbliżsi współpracownicy przypłacili za to śmiercią. Będąc dwukrotnie prezydentem Ekwadoru próbował dokonać zmian w relacji państwo – kościół. To za jego czasów wprowadzono w Ekwadorze wolność słowa i uznano małżeństwa cywilne za ważne. W trakcie swojej drugiej kadencji został jednak odsunięty od władzy i zmuszony do ucieczki z kraju przez fanatyków religijnych. Wrócił jednak by odzyskać władze. Został jednak aresztowany i osadzony w więzieniu. 28 stycznia roku pańskiego 1912-go, prokatoliccy żołnierze wtargnęli do więzienia, skąd uprowadzili jego i wszystkich jego współpracowników. Bestialsko wleczeni do centrum miasta na oczach ludzi zostali wszyscy zamordowani po czym ich ciała zostały spalone. Prochy jego zostały po cichu pochowane w Quito. W 1940 resztki jego ciała zostały złożone w mauzoleum w Guayaquil. W 2008 urzędujący prezydent Ekwadoru Rafael Carrea zdecydował się ekshumować resztki Eloya Alfaro i z honorami przenieść je do miasta Montecristi, gdzie się urodził i skąd pochodził. I tam również wybudowano poświęcone jemu mauzoleum, którego z lotu ptaka ma kształt kondora.

Byliśmy tam w trakcie naszego pobytu w Ekwadorze. W tym też dniu reprezentacja Ekwadoru rozgrywała mecz z kimś tam o coś tam. Nie mogliśmy znaleźć przewodnika po mauzoleum bo Ekwadorczycy ponad wiarę i historie przedkładają jednak kopaną.

Klawiaturowi tchórze

Nie powiem sekretu,

Że w dobie internetu

Często zza klawiatury

Wynurzają nam się szczury

Bez imienia i nazwiska

Jak bezdomne psiska

Tu szacunek psom oddaję

Bo po prawdzie mi się zdaje

Że pies szczeka dla obrony

I nie rządzą nim demony

Nienawiści i podłości

Jak tych bezimiennych gości,

Którzy mało co widzieli,

Bo widzieć nie chcieli,

Spójrz w zwierciadło

Jak nam rzecze porzekadło

Tam zobaczysz tchórza

Co się zeń wynurza,

Który odważnego tak udaje

Gdy go nikt nie rozpoznaje

Mały, tępy i złośliwy

Podejrzliwy, pamiętliwy

Zasklepiony w swych poglądach

Nic nie widział, lecz oglądał

W telewizji coś przed laty

Od starego wtedy zebrał baty

Za nieuctwo i nękanie,

Koleżanek podglądanie.

Ja rozumiem twą frustrację

Jeśli jednak chcesz mieć rację

Weź do ręki dziś książeczkę

I poczytaj choć troszeczkę

Może wtedy też zrozumiesz,

Że nie wszystko wiesz i mało umiesz

A w twej głowie ci zaświta

Miast używać incognita,

Kiedy plujesz dookoła

Robiąc z siebie durnia i bawoła,

Zastanowisz się przez chwile

Jak daleko jesteś w tyle

I jak bardzoś jest tchórzliwy

Gdy używasz tylko ksywy

Amerykańskie mistrzostwa świata

Jak zwykle o tej porze roku już od kilku lat na moim blogu pojawia się wpis dotyczący Super Bowl. Domyślam się, że impreza ta chociaż znana z nazwy, kibiców w Polsce nie ma zbyt wielu. Super Bowl to jednak, pod względem oglądalności, jest najważniejszą imprezą sportową w USA. Kończy się nim sezon futbolu amerykańskiego, który trwa od września a jego zwieńczeniem jest finał rozgrywek. Dwie najlepsze drużyny z dwóch różnych konferencji wyjdą na przeciw siebie by dać Amerykanom moment zapomnienia od bieżących problemów.

Sam pojedynek będzie trwał tylko godzinę, ale przedmeczowe historyjki dotyczące poprzednich meczów, zawodników występujących w dzisiejszym spotkaniu, ich drogi życiowej pełnej przeszkód i wiele innych analiz ekspertów, zajmie cały dzień w telewizyjnej ramówce tego dnia.

Amerykanie jak kraj długi i szeroki spotkają się na tak zwanych Super Bowl parties, które są już ich tradycją. Piwo lać się będzie ostro, pomieszane z chipsami i innym tanim jedzeniem. Dzisiaj nic nie jest ważne bo oto wieczorem poznamy mistrza świata w tej dyscyplinie sportu. A jakże, mistrza świata. W Stanach przed telewizorami zasiądzie tysiące kibiców i jeszcze więcej na całym świecie. Nawet ci, których sport mało interesuje z zapartym tchem przyglądać będą się reklamom w trakcie pojedynku, które trzymane są w sekrecie do czasu transmisji. Byle kto reklamować się nie może, koszt bowiem jest zawrotny i sięga kilku milionów dolców za minutę. Reklamy będą miały oczywiście specjalny charakter często bardzo zabawny. Jak każdego roku prym wieść będą dwie największe firmy piwne czyli Budweiser i Coors oraz walczące o amerykański rynek Pepsi i Coca Cola.

Będzie wciąganie flagi, będzie bardzo patriotycznie a hymn zaśpiewa zapewne ktoś znamienity. Tak się robi show.

W przerwie meczu oczywiście uznani artyści, nie mam pojęcia kto w tym roku, dadzą koncert marzeń z setkami statystów podrygujących w rytm muzyki. Te dwadzieścia minut osłodzi życie paniom domu, które w tym dniu na swoich chłopów totalnie liczyć nie mogą.

W tym roku naprzeciw siebie staną Patrioci z Nowej Anglii i zespół Rams z Los Angeles. Ta pierwsza drużyna to bezsprzecznie najlepszy zespół ostatnich piętnastu lat. Z dokładnością niemal zegarka meldują się w finale tych rozgrywek. Opuścili je kilka razy ale i tak pod względem występów w ostatnich latach są nie do pobicia.

Nowa Anglia to część stanu Massachusetts, którego największym miastem jest Boston. Nowy Jork i Boston nie przepadają za sobą. Prawdziwy kibic z Nowego Jorku dzisiaj murem będzie po stronie zespołu z Los Angeles. Nie inaczej będzie ze mną. Zawsze byłem fanem drużyn z Wielkiego Jabłka i zawsze moim największym wrogiem były drużyny z Bostonu. Będę trzymał dzisiaj kciuku za Rams, którzy nie są faworytem. To jednak sport a w nim wszystko jest możliwe.